NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie znoszę marnych książek. A ty?
To zobowiązanie. To kontrakt między autorem a czytelnikiem
i książka musi mnie wciągnąć od razu.
W końcu nasz czas jest ograniczony.
Ty masz go chyba pod dostatkiem?
Być może więcej niż inni,
ale liczy się jakość, czyż nie?
Czemu o tym mówimy?
Bo chcę ci coś opowiedzieć. Zapraszam.
Jak widzisz, mamy tu partię w toku.
Skoczek zagraża hetmanowi.
- Czyj to skoczek? - Kto gra czarnymi?
Sama wybierz.
- Strona przegrywająca. - To się okaże.
Co było, kiedy opuściłeś klasztor?
Uprzednio wykupiłem podróż do Anglii na pokładzie statku Demeter.
To musiał być ciekawy rejs.
Nie wyobrażasz sobie.
A więc mi opowiedz.
To długa i złożona historia.
Na morzu spotyka się różne ciekawe postacie
i radzę się nie przywiązywać do żadnej z nich.
KRWAWY REJS
Nie!
Nie widziałeś mojej dłoni, kapitanie?
Co?
Kapitanie?
Nie widziałeś mojej dłoni?
JURIJ SOKOŁOW KAPITAN DEMETER
To na pewno właściwa?
Ze wskazanego grobu.
Tego, na który... skarżyły się dzieci?
Tego od płaczu.
PASAŻER DEMETER
Otwórzcie ją.
Nieszczęśnika pogrzebano żywcem.
Wieko jest odrapane.
Jest tak, jak się obawiałem.
Widzisz?
Co?
Ta trumna ma 70 lat,
a niektóre rysy są dosyć świeże.
MARYNARZ
ZMARŁY
Mój Piotr...
Mój śliczny synek...
Piotr!
Współczuję ci, moje dziecię.
Miał takie wielkie plany.
Zaoferowano mu posadę na żaglowcu.
Chciał zwiedzić świat.
A nawet nie wyjechał z tej nędznej mieściny.
Z Piotra byłby świetny marynarz.
Jeśli go kochasz, wiesz, co musisz zrobić.
Zrób to.
- Nie mogę! - Zrób to.
- Nie mogę! - Zrób to!
Podpisz się tutaj, Piotrze.
Tym razem postaram się, żebyś wrócił w jednym kawałku.
Daj spokój.
Nikt cię nie wini za to, co się stało.
I po co mi dwie dłonie?
Tym lepiej się miesza zupę.
Więc dziękuję!
Lord Ruthven z małżonką.
Miło mi.
Witam państwa na pokładzie Demeter.
Dziękuję. Właśnie się pobraliśmy, czyż to nie cudowne?
Wspaniale. Gratuluję wam obojgu.
Niech to będzie długi rejs, kapitanie.
Będzie długi.
Nie marz o tym, synu.
To nie twoje progi.
Proszę, napij się.
Idź już.
Piotr.
Piotr, tak?
Tak. Piotr to ja.
Proszę, napij się.
Idź.
Patrzcie go tylko.
Jesteś tak zielony, jak na twarzy?
Pewnie myślisz sobie, że to wszystko wygląda dziwnie...
- i przerażająco. - Tak, proszę pana.
Zgadzam się.
Ilu pasażerów?
- Siedmioro. - Ładunek?
Saletra, lalki dla dzieci, siarka, ziemia, węgiel.
Ziemia?
Chyba ogrodowa. Całe skrzynie.
Po co ktoś wysyła skrzynie z ziemią?
Kto wie? Nieważne. Pewnie smakuje lepiej niż twoje jedzenie.
Pewnie tak.
To przynosi pecha.
Kobiety na pokładzie.
Powiadam wam, nic dobrego z tego nie wyniknie.
- Wszyscy na pokładzie? - Poza jedną osobą.
- Jakiś hrabia... - Hrabia Drakula.
Chwileczkę, co?
- Jakiś problem? - Podróżowałeś otwarcie z pasażerami?
Rejs trwa cztery tygodnie.
Co miałem robić, leżeć w skrzyni?
Nie, nie przeszkadzaj.
To chory pasażer.
- Chory? - Weszli na pokład w nocy.
Wszyscy byli chorzy.
Tylko kapitan ma prawo ich widywać.
Wracaj do pracy.
Tak jest.
Często pan tak podsłuchuje?
- Przepraszam pana. - Nie.
Ja nie osądzam.
Pański akcent.
Wyczuwam Bawarię, zgadza się?
Tak jest.
Bawaria...
Dawno tam nie byłem.
Wybaczy pan.
To morskie powietrze. Aż robię się...
wygłodniały.
Może... papryki?
Nowy na morzu, co?
Nie wytrzymasz.
Tacy nie wytrzymują.
Czyli jacy?
Nie wiem. A skąd jesteś?
- Z Bystrzycy. - Rumun! Jak drugi oficer.
Co z nim jest nie tak?
Jest Rumunem.
Marzyłem o żeglowaniu.
Nudy.
Myślałem, że nigdy nie wyrwę się z miasteczka.
- Wciąż nudy. - Ale nic się nie działo...
Aż do teraz.
No i jestem.
Tak, jesteś tu i mnie zanudzasz.
I jesteś z Rumunii.
- Przepraszam. - Proszę.
Wypij to. Przestaniesz gadać.
- Wiesz, jak brzmi twoja opowieść? - Słucham?
Opowieść.
Smakuje?
Brakuje papryki.
Brakuje papryki!
Zadzwoń na kolację, chłopcze.
- Ej, ty. Co to ma być? - Słucham?
Zabierz to.
Nie nadaje się.
Znajdziemy dla twojego pana lepszy trunek.
Nie dla niego. Dla mnie.
- Chcę tego, co najlepsze. - Jest pan na złym statku.
- Jestem doktor Sharma. - Gratuluję.
Czy pracuje pan w służbie tego dżentelmena?
To mój człowiek.
On mi płaci.
To nie to samo.
Rozstrzygnął pan spór.
Głuchoniema.
Biedaczyna.
Ale ma oczy.
O tak.
Adisa.
Proszę, nie rób sceny.
Ten ślub to zło konieczne. Wiesz o tym.
Nie nazywaj mnie swoim człowiekiem.
To boli.
Myślę, że ryba jest bezpiecznym wyborem.
- Słucham? - Otacza nas woda.
Ryba powinna być świeża.
Obawiam się, że ostrożnie dobieram posiłki.
Ja także.
- Przepraszam, nie rozumiem. - Co jest niejasne?
Poszedłeś na kolację? Ty nie jesz jedzenia.
Lubię towarzystwo i ludzi.
- Więc czemu ich zabijasz? - A czemu zrywasz kwiaty?
Mogę się przysiąść?
Nie zostaliśmy sobie przedstawieni.
Choć pańska twarz wygląda znajomo.
Będę tak bliskim znajomym, jak pani tylko zapragnie.
Jestem Valeria, wielka księżna Augsburga.
A ja jestem hrabia Drakula...
z Wołoszczyzny.
Ale z pana szelma!
Tak mówią.
Dlaczego podróżuje pani do Anglii?
Zostałam zaproszona.
Jestem spokrewniona z rodem władającym Bawarią,
ale wypadłam z jego łask.
Pewien dżentelmen w Anglii chciałby opisać moje życie.
Rozumiem.
I pan Balaur płaci.
Wiem, że to pospolite, ale mój styl życia i moja fortuna
marnieją jak winorośl po przymrozku.
I tu mnie pan znajduje,
tkwiącą w tej przeciekającej trumnie jak stary, zasuszony groch.
Wybaczy pani.
Dawno nie używałem niemieckiego.
Muszę panią przeprosić.
Dobry wieczór panu.
Niech pan patrzy na księżyc.
Nie chcę pana niepokoić.
To psuje smak.
Słucham?
Błagam, proszę pana!
Bardzo przepraszam.
To potrwało dłużej, niż się spodziewałem.
Mamy dziś cudowną noc z przepięknym księżycem.
Ależ pański niemiecki...
Jest wyśmienity.
Schlebia mi pani.
Chyba pamiętam więcej, niż mi się zdawało.
Dobrze się odświeżyć.
Zabiłeś członka załogi, żeby zabłysnąć niemieckim.
Czy to nie marnotrawstwo?
Poza uroczym bawarskim akcentem nie było w nim nic ciekawego.
Nikt nie został przy sterze.
Nie masz samokontroli?
Mówiła pani o swoim majątku, o dawnych czasach.
Te przyjęcia...
Na 18 urodziny otrzymałam wspaniały prezent.
Nie zgadnie pan jaki.
- Proszę spróbować. - Nie wiem.
- Śmiało! - Diadem z klejnotami?
Matka poprowadziła mnie wielkimi schodami.
Czułam, jak serce łomoce mi w piersi.
- Proszę spróbować znowu. - Kucyka?
Nie. Wprowadzono mnie do sali balowej.
Matka wzięła mnie za dłonie i wyciągnęłam ręce.
Mój prezent był owinięty w bibułę.
Dokładnie zawinięty w różową bibułę.
Zerwałam ją, podekscytowana.
A potem, kiedy nie mogłam dłużej znieść napięcia,
ściągnęłam opaskę z oczu...
i zobaczyłam, co to było.
Ananas.
Ananas w środku mroźnej zimy.
To musiało być jak magia.
Przywieziony z cieplarni cesarza niczym drogocenny klejnot.
Wiedziałam.
To niemożliwe, ale wiedziałam.
To ty.
Oczywiście, że to ja.
Jak my tańczyliśmy, Valerio.
Tak.
Właśnie tej nocy moja matka zniknęła.
Tak.
Kim jesteś?
Zatańczymy znowu?
- Szukaliście wszędzie? - Tak.
Portmann zniknął.
Czemu nie możemy wypłynąć z tej mgły?
Jakby za nami podążała.
Przepraszam pana...
Nie szukaliśmy wszędzie.
- To znaczy? - No...
Nie byliśmy w kajucie numer dziewięć. To pański rozkaz.
Słusznie, że nie przeszkadzaliście choremu.
Tam raczej nikt się nie kryje.
Kapitanie!
Jedna z pasażerek, wielka księżna.
Co z nią?
Ona też zniknęła.
- Ciekawi mnie kwestia mgły. - Dlaczego?
To przydatne, że zasłania słońce.
Wiesz, jak mówią.
Dobra pogoda to podstawa.
Szukasz księżnej?
Słyszałeś kiedyś o Nelsonie, Piotrze?
O Nelsonie?
To Brytyjczyk, przeciwnik Napoleona.
Jednooki, jednoręki. Nic?
Jak szybko młodzi zapominają.
Admirał Nelson zginął w bitwie pod Trafalgarem.
Otrzymał śmiertelne rany.
Anglicy chcieli szybko sprowadzić bohatera do kraju.
Brytyjczycy traktują takie rzeczy poważnie.
Ale Hiszpania jest daleko i było gorąco, więc jak sądzisz, co zrobili?
Wsadzili admirała do beczki rumu, żeby go zakonserwować.
- Nie. - Tak było.
Tyle że nie powiedzieli załodze.
I kiedy wrócili do Anglii,
okazało się, że spragnieni żeglarze
upijali po łyku czy dwóch przez całą drogę do Portsmouth.
Ten rum musiał uderzać do głowy.
Sprawdźmy.
Nie!
Tu nie ma trupów.
Dziękuję, hrabio.
Jestem tu nowy.
- Nie na wiele się przydaję. - Piotr.
Znałem kiedyś pewnego Piotra.
Przelotnie.
Po co straszyć chłopca okrętowego?
Mam słabość do młodości i piękna.
Szczegółowe dochodzenie zostanie przeprowadzone w Anglii.
Jestem do państwa dyspozycji.
Miłego dnia.
Dziękuję.
Dwie osoby zginęły jednej nocy.
Czy morze było wzburzone?
Nie wiem. Mam mocny sen.
A gdzie pańska żona?
Nie dołączy do nas?
Dorabella jest nieco...
Jak to ująć?
Jest dość wyczerpana, biedaczka.
Dorabella, jakie czarujące imię.
Dorabella.
Wręcz zostaje na języku.
Czemu spędza pan czas tutaj, kiedy niżej ma pan Dorabellę?
Co za dużo, to niezdrowo.
Przeciwnie.
Zawsze uważałem, że za dużo to wręcz akurat.
Brakuje papryki.
Brakuje papryki!
Dobry z ciebie kompan, Piotrze.
A teraz idź sprzątać.
Tak jest.
Przyjaciele mówią mi Wiktor.
Dobrze, Wiktorze.
Powiedziałem „przyjaciele”.
Przepraszam.
Jezu, to aż za łatwe.
Zmykaj już.
- Nie wiedziałem, że tu jesteś. - Jesteś co do niego pewien?
To dobry chłopak.
- Tak sądzisz? - Co prawda Rumun.
Może to on przyniósł pecha.
Jest jonaszem.
A może to drugi oficer.
Dlaczego?
Bo to Rumun.
Tak. Ale są też kobiety.
Zwykle to kobiety przynoszą pecha.
Udało nam się oskarżyć połowę statku. Ktoś jeszcze?
Reszta pasażerów.
Tak, pasażerowie.
Siedmioro.
Siedmioro pasażerów...
na Demeter.
Teraz sześcioro.
Co zrobiłeś potem?
Mówiłem ci, że cenię młodość,
a noc była ciepła i pełna możliwości.
Po świecie chodzą potwory, Yamini.
Zostawią na twojej duszy piętno cienia,
jeśli je do niej dopuścisz.
Nie pozwolę im cię dostać.
Przysięgam.
Dobry wieczór.
Nie powinno pani tu być. To rozkaz kapitana.
Na dole jest tak ciepło.
Gdzie jesteśmy?
Niedaleko wybrzeża Grecji.
- Mogę się przejść po pokładzie? - Proszę.
Tylko ostrożnie.
Będę uważać.
Nie marz.
- Ciepła noc, nieprawdaż? - Mój Boże.
Nie. Za niego nie mogę się podawać.
Przepraszam, nie znamy się. Jestem hrabia Drakula.
Lady Ruthven.
Wie pan co, nie powinnam być tu z panem sama.
Mąż mówił, że dwie osoby zaginęły.
A nas jest właśnie dwoje.
Obawiam się, że byłam chora.
Przez to morze... czuję się fatalnie.
- Ale dziś wyglądam lepiej. - Nie.
Wygląda pani zjawiskowo.
Pani mąż ma ogromne szczęście.
Z pewnością.
Ale ja także.
Jest taki przystojny.
I będziemy mieć dzieci. Mnóstwo dzieci.
Paplanina o dzieciach musi brzmieć dla pana przyziemnie.
Dla mnie to brzmi jak cud.
A niech mnie,
jest w pani coś, co wręcz domaga się intymności.
Czy młode mężatki powinny rozmawiać o intymnych sprawach
z przystojnymi nieznajomymi?
Nie widzę w tym nic złego.
Chyba że mowa o niebezpiecznym przystojnym nieznajomym.
Jest pan taki?
Jestem potwornie niebezpieczny.
Jak jeden z egzotycznych szlachciców, o których czyta się w powieściach?
Pełen tajemnic i bezeceństw Wschodu?
Tak.
- Płyniemy do Ameryki. - Doprawdy?
Nowy Świat. Nowe życie.
Wielka szkoda.
Dlaczego?
Bo jestem wampirem.
Przepraszam, co pan powiedział?
- Spójrz w lustro. - Jakie lustro?
Zawsze można znaleźć jakieś lustro.
Proszę.
To...
Jak pan to zrobił?
Lustra są pełne głębszej i bardziej niebezpiecznej magii,
niż zdaje się większości.
Pobudzają wyobraźnię albo, co gorsza...
pokazują prawdę.
A co pan widzi w lustrze?
Wiele.
Chciałem pokazać ci choć na chwilę, co mogłoby się zdarzyć.
„Mogłoby”?
Co też pan mówi?
Powiedziałem ci, urocza Dorabello.
Jestem wampirem.
- Świnia. - Słucham?
Cztery tygodnie rejsu, a ty spałaszowałeś trzy osoby w dwie noce.
- Jak lis w kurniku. - Jak koneser w piwniczce z winem.
Starannie dobieram szczepy, raz czerwone, raz białe.
Smakowali mi i księżna, i marynarz.
Ale uważałeś na dietę?
Musiałem uważać.
Inaczej dotarłbym do Anglii z ogładą rosyjskiego marynarza.
A mimo to się napychałeś.
Lis i kurnik.
Świnia i trufle.
Niedługo zabraknie załogi statku.
Wiedziałem, że wystarczy mi załoga minimalna.
Mam w tym doświadczenie.
Mówiła, że jej za ciepło.
- Mówiłem, żeby uważała. - I nic nie widziałeś?
Z mojego stanowiska nic nie było widać.
To jakiś absurd. Gdzie ona jest?
Co się stało z moją żoną?
- Lizbona? - To dwa dni stąd.
Płyniemy dalej do Anglii i podwajamy wachtę.
- Nikt nie wychodzi na pokład sam. - Tak jest.
Musimy przyjąć, że na pokładzie jest morderca.
Obawiam się, że nikomu nie możemy ufać.
Panienko, wydajesz się szczególnie poruszona.
Widziałaś coś niepokojącego?
Nie słyszy pana. Rozumie tylko język migowy.
Muszę kiedyś opanować ten język.
To więcej niż morderstwa.
Na statku panoszy się zło.
Wyjrzyjcie przez okno. Popatrzcie.
Jaka mgła podąża za statkiem?
Zgadzam się, że to zło, ale z pewnością ludzkie zło.
- Trzy osoby nie żyją. - Trzy osoby zaginęły.
I co zrobiły? Wyrosły im skrzydła i odleciały?
Co za niedorzeczny pomysł.
Mroczne siły.
Te mroczne siły zabrały moją Dorabellę.
Ciężko mi dać wiarę, że nadprzyrodzona istota
pozostawiłaby tutaj tyle krwi,
chyba że zaspokoiła pragnienie.
A więc, panowie... na pokładzie jest morderca.
Na widoku... albo w ukryciu.
Będziemy szukać. Na takim statku nie da się długo ukrywać.
Może warto zacząć od kajuty numer dziewięć?
Tam nie ma nic istotnego.
Na pewno wszyscy byśmy się uspokoili,
gdybyśmy mogli tam zajrzeć.
Skoro musimy podejrzewać każdego,
włącznie z panem, kapitanie Sokołow,
nie widzę powodu, by pomijać pasażera z dziewiątki.
Dobrze. Kajuta dziewięć zostanie przeszukana.
Przeze mnie.
Zatem chyba musimy panu zaufać.
Nie rozumiem. Chciałeś, żeby przeszukali tę kajutę?
- Zakładałam, że to twoja kajuta. - Tak sądziłaś?
Co za odór.
Tu trzeba mieć twardy żołądek.
Zostańcie tu.
Co słyszysz?
Oddech.
Kapitana?
Nie.
- I jak? - Bez zmian.
Pasażer jest bardzo chory i w kajucie nie ma nikogo innego.
Przeszukałem ją dokładnie. Usatysfakcjonowani?
Słowo kapitana mi wystarczy.
Mnie też.
Na razie.
Wydaje się, że to zwykła ziemia ogrodowa.
To nie ziemia fulerska ani nic takiego.
Oczywiście. Jest pan naukowcem.
Z Uniwersytetu w Kalkucie.
Przynajmniej kiedyś.
Pan również jest naukowcem?
Mam na to apetyt.
Nauka nie wszystko rozumie.
Co pan o tym sądzi?
Pewnie widział pan różne dziwne rzeczy.
Zaczyna się.
Spytajcie dzikusa, będzie wiedział.
Ma moc jasnowidzenia.
A to nieprawda?
Z całą tą czarną magią, którą praktykuje pana lud?
Mój lud.
Utracone zaufanie niełatwo odzyskać.
Wiem o tym.
Ale przeczesaliśmy statek od dziobu po rufę.
Nie ma śladu po naszych przyjaciołach.
Zgadzamy się?
A to oznacza jedno.
Obawiam się, że tak.
To jedno z nas.
To jasne, co musimy zrobić.
Musimy dopłynąć do Anglii i oddać sprawę w ręce policji.
Jeśli będziemy się trzymać razem i będziemy ostrożni...
Musiał spaść z toprei. Jezu.
- Doktorze? - Nie jestem chirurgiem.
Wołać Walentina. Zabierzcie go.
Szybko. On krwawi.
Proszę się cofnąć, jeśli drażni pana widok krwi.
I rzeczywiście cię drażni.
Nie panujesz nad sobą w pobliżu krwi.
To nie tylko pożywienie.
To uzależnienie.
Uśmiechasz się.
Miło po 400 latach w końcu być zrozumianym.
Jeszcze cię nie zrozumiałam.
Nie do końca.
Na Demeter było siedmioro bardzo różnych pasażerów.
To dogodne przy twojej diecie.
Połóżcie go tu!
Jak mogłeś spaść? I to ty!
To przez tę mgłę. Jakbym wdychał truciznę.
- Naprawcie to. - Spróbuję ją nastawić.
Ale to nic nie zmienia. Na statku jest Szatan!
- Szatan! - Zrób to!
Zagryź.
Trzymaj go.
Dobry wieczór, hrabio Drakula.
Wszystko w porządku?
Chyba wszyscy jesteśmy nieco roztrzęsieni.
Nie je pan?
Olgarenie, jeśli mogę zapytać,
czy często macie tylu pasażerów?
Nie.
To bardzo nietypowe.
Nigdy tylu nie mieliśmy. I to tak zamożnych.
Najzamożniejszy, jak mniemam, jest lord Ruthven.
Czemu wybrał pan ten statek?
Za poleceniem partnera biznesowego. Mam cichego wspólnika.
Kto poleca Demeter?
- Nie podważałem jego wyboru. - Dlaczego?
Dzięki temu patronatowi
lord Ruthven miał środki i pozycję,
aby starać się o Dorabellę.
Lord Ruthven nie zadawał pytań.
Co za różnica? Statek to statek. Pan Balaur musiał mieć swoje powody.
Co pan powiedział? Balaur?
Tak, to mój cichy wspólnik.
Oraz mój sponsor.
No proszę.
- Co za zbieg okoliczności. - Hrabio, a czy pan zna...
Bestia obnażona. Żądna krwi i śmierdząca ziemią cmentarną.
Wytworny dżentelmen to jedynie maska.
Wytworność dżentelmena zawsze jest maską, Agato.
- Nawet u pana Balaura? - U kogo?
Drakula to zniekształcona forma łacińskiego „dracul”, czyli smoka.
Po rumuńsku „balaur”.
Chyba nie zrozumiałeś, po co są pseudonimy.
- Myślałem, że to sprytne. - Musisz być sprytniejszy.
Aby pić krew wyższych sfer, trzeba umieć żyć wśród nich.
Statek był próbą generalną przed Anglią.
Wypchałeś spiżarnię, żeby wyrobić sobie silną wolę.
- Dokładnie. - Ale, panie Balaur...
silna wola cię zawodziła.
Widzisz? Wcale nie przegrywam.
Na co się gapisz?
Statek jest przeklęty.
Ciąży na nim fatum.
Sprowadź wszystkich, którzy się zgadzają.
- Jest tylko jedno wyjście. - Tak jest.
- Proszę pani? - Cicho...
- Myślałem, że... - Cicho.
Pani nie żyje.
Każdy kiedyś umiera.
Ja śnię.
To nie jest jawa.
Jawa jest przeceniana.
Nie. Proszę, nie.
Jedzenie nie powinno odpowiadać.
Nie!
Jaki człowiek mógłby to zrobić?
Trzeba znowu przeszukać statek. Załoga ma się dobrać w pary.
To nie będzie możliwe.
- To możliwe, jeśli wydam rozkaz! - Brakuje jednej z szalup.
I wydaje mi się...
że większości załogi.
Gdzie oni popłynęli?
Byle dalej stąd.
Kapitanie.
Jurij.
Już czas.
O czym ty mówisz?
Kto jest w dziewiątce?
Kiedy straciłam tyle figur? Wygrywałam.
Nie. Od początku przegrywałaś.
Ty nie pijesz.
Wina.
Pion jest w dobrej pozycji.
Mogę dotrzeć nim na drugą stronę i zmieni się w hetmana.
Zapomnij o szachach i skup się na grze.
Kto jest w dziewiątce?
Jak ja się tu dostałam?
Nie pamiętasz?
Byliśmy w klasztorze.
Wypuściłeś Minę.
Powiedziałem: „uciekaj”. Idź, już!
Ale ciebie nie wypuściłem, prawda?
Gdzie ja jestem? Co to za miejsce?
Z pewnością sama wiesz.
Wywołujesz sny u osób, którymi się żywisz.
Pocałunek wampira to narkotyk.
Pijesz moją krew?
Agato...
jesteś niesamowita.
Taka przenikliwość,
rozum, wykształcenie...
a nawet podłość.
Takim trunkiem trzeba się delektować.
Oszczędzałem cię sobie.
To ja.
Ja jestem w kajucie dziewięć.
...nikogo tu nie będzie.
Panowie, obawiam się, że wziąłem sprawy w swoje ręce.
Wejdźcie, proszę.
Oszczędzę wam trochę czasu.
Czy ktoś z was to rozpoznaje?
Chustka Portmanna.
Wszędzie ją poznam.
I spójrzcie.
To perły księżnej. Widziałem je, zanim zniknęła.
Wcześniej tego tu nie było.
- Trofea. - Właśnie tak.
Jakby to była tylko jakaś chora gra.
Moim zdaniem więcej dowodów nam nie trzeba.
A oto i ona...
skąpana we krwi ofiar.
Morderczyni.
Masz jakieś ostatnie słowa?
Na litość boską, widziałeś ją. Ledwie unosi głowę.
- Co robisz? - Z szacunkiem, nie wtrącaj się.
- Chroniłeś morderczynię! - Spójrz na nią.
Czy zdołałaby zabić mężczyzn?
Wygląd bywa zdradziecki, doktorze.
To nie może być ona. Miałaby pokonać Abramowa?
Portmanna? Popatrz!
Nieważne, jak wygląda. To ona!
- Nie wiesz tego. - Panowie, proszę.
Nie pozwólmy, by sytuacja stała się paskudna.
To lincz. Może być paskudniejsza?
Dlaczego słuchacie każdego słowa z jego ust?
- Czemu ją pan chronił? - Zapłacono mi. Pod pewnymi warunkami.
Zapłata?
Czyżby od mężczyzny nazwiskiem Balaur?
Tak. Powiedział, że jego nowa żona jest bardzo chora.
Musiała być leczona w Anglii.
Sowicie zapłacił, żeby ją zabrać.
- Ciebie! - Nie jestem jego żoną!
- Dość gadania! Powiesić ją! - Nie! Słuchajcie.
Olgaren! Nie jesteśmy dzikusami.
- Ani sługusami. - Nie możecie mnie powiesić.
Podaj jeden powód.
Bo...
jestem wampirem.
Myślisz, że to zabawne? To posłuchaj kapitana.
Jestem słabowitą, bezbronną kobietą.
Jak zabiłam cztery osoby i wyrzuciłam ich truchła za burtę?
Otóż jestem wampirem.
Wiecie, czym jest wampir?
To odrażająca, śmierdząca, zdeformowana kreatura.
Potrafimy niezgorzej upodobnić się do ludzi,
ale wpadamy w zwierzęcy szał,
gdy zobaczymy lub poczujemy ludzką krew.
- Dosyć! - Czekaj.
- Nie! - Znam się na tych kwestiach.
- Możemy to sprawdzić. - Posłuchaj!
- Wiem, co mówię. - Zobaczymy, czy zdechniesz.
- Nie da się powiesić wampira. - On ma rację. Nie da się.
Nie umrę.
A kiedy ta farsa dobiegnie końca, zacznę ucztę od ciebie.
A potem wykończę resztę, jednego po drugim.
I nie będę się śpieszyć.
Myślicie, że nie dam rady? Cztery osoby już pożarłam.
Chcecie do nich dołączyć?
No, śmiało!
Który z was ma odwagę, żeby przewrócić beczkę?
Ja.
Zakończymy to?
Mowę ci odjęło?
Ugryzłam się w język.
Patrzcie na niego.
Przyznaję, skłamałam.
Nie jestem wampirem. On jest.
Hrabio Drakula.
To on.
On jest wampirem.
Wybaczcie, że mierzi mnie krew, którą pluje mi się w twarz.
Róbcie z nią, co chcecie. Ja będę w kajucie.
Zejdź mi z drogi, dziecko.
Nie dotykaj jej.
Nawet nie próbuj.
Spryciulka. Język migowy.
Jaka szkoda.
Podróż był przepyszna.
Ludzie też.
Byłem niezłym detektywem, nie sądzisz?
Mam wyjątkowy talent do... eliminacji podejrzanych.
Proszę usiąść. I głęboko oddychać.
- Gdzie poszedł Drakula? - Spokojnie. Głęboki wdech.
Gdzie on jest? Gdzie Drakula? Nikt nie patrzył?
Ratowaliśmy panią.
Na przyszłość zachowajcie priorytety.
Na statku jest wampir.
Jestem siostra Agata Van Helsing z Zakonu św. Marii w Budapeszcie.
- Kapitanie Sokołow? - Tak?
Odbieram panu dowodzenie.
Oto ona. Kajuta Drakuli.
Nie wygląda na używaną.
Ale zaciągnięto zasłony.
- Nic pani nie jest? - Umieram. Ale to nieistotne.
Drakula musi spać w skrzyni z transylwańską ziemią.
Nie wiem czemu. Nie ma w tym sensu.
- Z ziemią? - Zgadza się.
Gdzieś na statku musiał ukryć skrzynię z ziemią.
Widział pan coś takiego?
Mamy w ładowni 50 skrzyń z ziemią.
Mówił pan, że zna się na tych kwestiach?
Moje badania niekiedy prowadziły mnie na mroczne ścieżki.
Kontynuacja życia po śmierci.
Nieumarli.
Nosferatu.
Takie rzeczy istnieją.
Drakula zebrał nas tu nie bez powodu.
U pana musiało chodzić o wiedzę.
Ciekawe, co widzi we mnie.
Nie mam pojęcia.
Ale cokolwiek zamierza względem mnie...
mojej córki nie zabierze.
- Jak on na nią patrzył... - Co to jest?
To...
jest ostateczność.
Jest śmierć. Ale są i nieumarli.
- To ostatnia? - Została jedna.
Słyszeliście, jeszcze jedna.
Zaczekajcie.
Jeszcze lepiej.
Zostawimy mu jedną. Jedno miejsce spoczynku.
Teraz ukrywa się w cieniu, ale w dzień słabnie.
Będzie musiał odpocząć. Jeśli zostanie jedna skrzynia...
Złapiemy go.
Lub przynajmniej ograniczymy jego możliwości.
A swoje musimy poszerzyć. Zakładam, że ma pan gdzieś Biblię.
- Ja chwilowo żadną nie dysponuję. - W mojej kajucie.
Proszę przynieść.
Hrabia ma wielki dar przekonywania.
Można niemal powiedzieć...
że uwodzenia.
Nie powinien pan być na pokładzie?
Nie bardzo wiem, gdzie powinienem być.
Chyba czas opowiedzieć się po którejś stronie.
Jeśli hrabia Drakula to pan Balaur,
to jest też moim cichym wspólnikiem.
Może to właśnie we mnie widzi.
Partnera.
A jeśli przeczucie mnie nie myli,
zaraz do nas dołączy.
- Dziękuję. - Ależ proszę.
W końcu mamy wspólne interesy.
Jesteśmy partnerami.
Chcę to kontynuować.
Jak długo?
Zdaje mi się, że wampiry są obdarzone życiem wiecznym.
Mnie również, ale potrzeba sporo czasu, żeby się upewnić.
Stajesz po stronie tej kreatury?
To biznes.
Nie jesteśmy głupi.
- Jestem człowiekiem nauki. - Doktorze Sharma,
masz wielki umysł, ale jesteś prorokiem lekceważonym we własnym kraju.
Ja natomiast...
dostrzegam twój geniusz i z rozkoszą go pochłonę.
Nie. Nigdy!
Puść to, ale już.
Słyszysz?
Wolę, żeby moja córka zginęła, niż stała się taka jak ty.
Ciekawe, czy mówisz poważnie.
Opuść krzyż albo zastrzelę ją na twoich oczach.
Nie zrobisz tego.
Poddaj się albo przysięgam, że pociągnę za spust.
To jak, człowieku rozumu?
Martwa czy nieumarła?
Wybacz mi, Boże.
Yamini.
To coś...
ten cały Drakula...
to tylko potwór.
Ty miałeś być człowiekiem.
Będę kimś więcej niż człowiekiem.
Coś ty zrobił?
Zrobiłem to dla ciebie.
Dlaczego?
Myślałem, że mnie wybrałeś.
Wybrałem cię...
ze względu na Dorabellę.
Ty odziedziczyłeś jej fortunę, ja odziedziczę ją po tobie.
- Partnerze. - Nie.
- Dzięki za wszystko. - Proszę, nie.
Spróbuj być spokojny.
Świetnie ci idzie.
Doktorze Sharma?
To nie ma sensu.
To słowo Pana. W klasztorze zadziałał chleb eucharystyczny,
więc musimy mieć wiarę.
Tylko to nam zostało?
Przesąd? Bajka?
Widziałeś, jak działał na niego krzyż.
Bo ten szaleniec też w to wierzy.
Na pokładzie jest morderca. Człowiek.
Choć obłąkany.
W klasztorze?
Jestem zakonnicą.
Doskonale, ona jest zakonnicą.
Potrzebujemy generała. Strategii, a nie zakonnic.
- Nie wygląda pani na zakonnicę. - Tak mówią.
Co jest, chłopcze? Co się stało?
Płaczesz za panem?
Myślałem, że go nienawidzisz.
Nie był moim panem.
Niech się pan tak nie marszczy.
- Skąd siostra wie, że to robię? - To aż słychać.
- Ten krąg nas ochroni? - Tak sądzę.
- Podobno w klasztorze zadziałało. - Owszem.
A jednak jest siostra tutaj. Co się stało?
Drakula przekroczył go, upodabniając się do...
kogoś innego.
Siostro Agato?
Piotrze.
Obudź się, chłopcze.
Powtórz, proszę, co się stało pod pokładem.
Zobaczyłeś, jak Drakula pije krew Anglika, zgadza się?
Tak.
I Drakula cię zobaczył?
Tak.
I pozwolił ci odejść?
Tak.
Można wiedzieć dlaczego?
- Nie wiem. - Nie, Piotrze.
Ja też nie.
Dalej, Piotrze, musisz to wyjaśnić.
Mówiłem. Pił krew lorda Ruthvena.
Był zajęty.
Zajęty?
Tak.
Uciekłem.
Chyba go nie obchodziłem.
Pozwolił mi odejść.
Co jest, Olgaren?
Wiktorze?
Po prostu spróbuj to wyjaśnić, chłopcze.
Już wyjaśniłem. To wszystko.
Piotrze, musimy być pewni,
że Drakula cię nie zatruł.
Że się nie wkradł.
Widziałam, jak Drakula wyłazi z brzucha wilka.
Musimy być pewni.
Ale jak?
Piotrze, wszedłeś do kręgu, zanim został ukończony, tak?
Tak mi się zdaje. Nie patrzyłem.
Po zamknięciu kręgu
wampir nie byłby w stanie przekroczyć jego linii.
Piotrze, wyjdź z kręgu.
Ale...
mówiłaś, że to niebezpieczne.
- Nie możesz mu tego zrobić. - Tylko na chwilę.
Piotrze.
Wyjdź z kręgu.
To rozkaz.
Przekrocz tę linię. W tę i z powrotem.
Zrób to.
Teraz.
Brawo, chłopcze. Wracaj.
Nie, obie stopy.
Przezabawne.
Boże, chroń nas.
Znowu to?
Nudna książka.
- Czego chcesz? - Tego, co zawsze.
Trochę jedzenia i towarzystwa.
Zniszczyliśmy twoje skrzynie. Nie masz gdzie się schronić.
Widziałem, że jedna została w ładowni.
Połóż się w niej, kiedy tylko chcesz.
Nie zbudzimy cię.
Rozumiem.
Zostawiłaś ją jako przynętę.
- Będę za tobą tęsknił. - Oszczędzę ci tego.
Jaka troskliwa.
No cóż...
ciekaw jestem,
które z was to zrobi.
Co zrobi?
Jedno z was się złamie. Noc jeszcze młoda.
Myślisz, że oddamy się w twoje ręce?
Tak.
- Niby dlaczego? - Jaki macie wybór?
To tylko kwestia czasu.
No już, nie chcecie przynajmniej umrzeć dobrą śmiercią?
Zaryzykować i zginąć w boju, jak każda istota powinna.
To z pewnością lepsze niż ten nużący pat?
To nie pat, hrabio Drakula.
Mamy nad tobą przewagę. A przynajmniej ja mam.
Zdaje się, że jako jedyny na statku...
nie jestem szaleńcem.
Teraz mnie zaintrygowałeś.
Przybili do pokładu kartki ze starej książki,
a ciebie to zatrzymuje?
Twoje rozdarcie, twoja niewiara, twój sceptycyzm ma intensywny smak.
Odurzający.
- Nie pozwól się omamić. - Nie omami mnie.
Ten człowiek zabił Toma.
Lorda Ruthvena. On...
Odebrał mi ukochanego. Nie będę grał w te gierki.
Gdzie on jest? Co z nim zrobiłeś?
Pływa z rybami.
Tak jak pozostali.
W rzeźni trzeba utrzymywać porządek.
Powiedz mi, Adiso.
Co przed sobą widzisz?
Człowieka.
- Tylko tyle? - Mniej niż to.
Mordercę.
Jeśli jesteś tak pewny swego i tak wściekły,
to wyjdź z kręgu.
Nawet jeśli nie wierzysz swoim oczom, wiesz, że jest niebezpieczny.
Wyjdź z kręgu i zatańcz ze mną.
Nie daj się zabić przez upór!
To nic nie da.
To broń do obrony własnej.
W nią wierzę. Wierzę w stal i proch.
Świetnie, strzel do niego, ale stojąc w kręgu.
Musimy być silni i solidarni i pozostać w kręgu!
Tak, zostań w kręgu.
Rób, co mówią. Tak jak zawsze.
Tylko do tego się nadajesz, bo jesteś sługą.
Twoi panowie mogli być głupi i przystojni,
ale twoim przeznaczeniem było pozostać w cieniu.
Jako wstydliwy sekret.
- Nie! - Stój!
Wiedziałem, że dasz radę.
Nareszcie niezależny.
Wróć. Wróć do środka!
To jest egzekucja.
To za Toma.
Przytrzymaj go na pokładzie, Olgaren!
Hrabio Drakula!
Idź do diabła.
Gdzie Olgaren?
Gotuje.
A myślałem, że nic nam nie grozi.
A siostra?
Tam, gdzie zawsze.
Przejmij ster.
- Jak długo chce siostra sprawdzać? - Aż będę pewna.
Minął tydzień.
Jeśli przeżył, potrzebował czasu na leczenie ran.
Sama siostra mówiła,
że może to robić tylko w łożu z własnej ziemi.
Została tylko ta skrzynia. Proszę mieć wiarę.
Mam z tym problem.
Wkrótce przybijamy. Wyjdzie siostra na górę?
Ma pan jeszcze szalupę, prawda?
Tak, a co?
Statek nie może dotrzeć do Anglii.
O czym siostra mówi?
Przeglądałam ładownię. Mamy tu wszystko, czego trzeba.
- Na herbatkę dla lalek? - Nie.
- Saletra, siarka, węgiel. - Na proch strzelniczy?
Wystarczy, żeby zrobić dziurę w kadłubie, nie sądzi pan?
To miejsce się nada.
Tak, to by zatopiło statek. Ale po co?
Ani odrobina wampirzej zarazy nie może dotrzeć do Nowego Świata.
Proszę mi zaufać.
Musimy zatopić Demeter.
- Kiedy siostra przyzna, że wygrała? - Kiedy umrę.
Klątwa wampiryzmu żyje we mnie.
Nie mogę dotrzeć z wami do Anglii.
Nie. Agato, nie.
- Odmawiam... - Może im pan powiedzieć o Drakuli.
O tym, co się stało na Demeter.
Ale nie gdzie statek zatonął.
Najlepiej niech pan powie, że jest gdzieś daleko stąd.
Musimy chronić ciekawskich.
Ale on nie żyje.
Ten statek dotknęła zaraza. Trzeba być ostrożnym.
Dosyć słów.
Niech pan wyjaśni to załodze i opuśćcie statek.
Proch mogę przygotować sama.
Proszę iść. Nie mam całego dnia. I to dosłownie.
Siostro Agato?
Wystarczy.
Jestem zakonnicą.
Wspominała siostra.
To nie w porządku.
Wiem.
Ale to konieczne.
- Ale siostra Agata... - Bóg będzie ją miał w opiece.
Jeśli wie, co dla niego dobre.
Szalupa gotowa, kapitanie.
Opuść ją.
Mam chyba trochę czasu na ostatnią próbę rozmowy.
Mam nadzieję, że możemy negocjować, czy samobójstwo to grzech śmiertelny.
Halo?
Jest tam kto?
Iść na dno ze statkiem...
Dawno temu uczono mnie, że to zadanie kapitana.
Strzemiennego?
Czemu nie.
Na pokładzie.
Łóżko.
Łoże z własnej ziemi.
On żyje.
Sokołow, on żyje!
A Sokołow nie.
Obawiam się, że go zjadłem. Umierałem z głodu.
Jak rozumiem, zamierzałaś się napić na pokładzie.
Mam nadzieję, że moje towarzystwo wystarczy.
Zagadaj go.
Wracają wspomnienia.
Sprzed około trzystu lat.
Musimy to powtórzyć.
Raczej się nie uda.
Pełna zgoda.
Jak się czujesz?
Wyjątkowo śmiertelna.
- A ty? - Niezniszczalny.
Jak to zrobiłeś?
Przepłynąłem pod statkiem i wdrapałem się z drugiej strony.
Niewyszukana ucieczka, ale skuteczna.
- Uwierzyłam, że wygraliśmy. - Jeśli cię to pocieszy, Agato,
nikt inny nie był tak blisko.
Popatrz.
Pion prawie dotarł na drugą stronę szachownicy.
Ale obawiam się, że nie będzie drugiego hetmana.
Piotr i Olgaren uciekli.
Wszystkich nie można zjeść. Doktora niestety też się nie udało.
Uwielbiam naukę.
Nauka to przyszłość, Agato.
A mimo to boisz się krzyża?
Oczywiście.
Każdy się boi. W tym problem.
To nie jest symbol cnoty i dobroci. To znak strachu i opresji.
Twój durny kościół przez wieki terroryzował chłopów,
a ja tak długo piłem krew tych samych ludzi,
że przejąłem ich strach przed krzyżem.
Mój Boże.
Nie mogę się doczekać, aż zjem paru ateistów.
Nie.
Słucham?
To logiczne wytłumaczenie, ale nie jest prawdziwe.
Skąd ta pewność?
Bo zdaje się, że trochę cię poznałam. Wiem, kiedy kłamiesz.
Po co miałbym cię okłamywać?
Po nic. To nie mnie okłamujesz.
Dlaczego ze mną rozmawiasz?
- Ludzie tak robią. - Ty nie.
Zawsze można się zmienić.
Starasz się wciągnąć mnie w dyskusję.
Próbujesz mnie rozproszyć?
Jak ty to mawiałeś?
Ach, tak. Z zakonnicą nie można się śpieszyć.
Śmiało. Wygrałam.
Ostatnią rzeczą, jaką ujrzysz, będzie pogarda w moich oczach.
A więc nie żyją?
Nie żyją.
Co teraz?
Uczcimy ich pamięć.
Jak?
Opowiadając ich historię.
A więc...
jak ci się podobał pierwszy raz na morzu, Piotrze?
Marius.
Marius?
To moje imię.
Tak mi mówią przyjaciele.
Witaj w Anglii, hrabio Drakula.
Co tak późno?
CIĄG DALSZY NASTĄPI
Napisy: Juliusz P. Braun